Behçet ile git, Behçet ile gel

Kırgınlık tuhaf. Hiç yanlız gelmez. Öfkeyle, hüzünle gelir meret. Gizlenir onların dalgasında. Fırtınanda öfkenle savaşırsın sen. Güzel de bir savaştır o kahrolasıca. Dağları deldirir sana, okyanusun dibine değdirir titrek ellerini. Ta Üranüs’e  sarılmanı sağlar, Prometheus yapar adamı öfke. Hoşgelmiş bile dedirtir sonunda ve sarılırsın o’na. İşte tam o an, barış anında, birden kayboluverir hoş gelmiş duygu. Yorgun düşürür seni ve yerini ulu hüzüne bırakır. Nasıl vefalı bir sevgilidir o. Kollarına bıraktın mı kendini, evrenin, tüm zamanların bir parçası olursun. İşitmediklerini işitir, göremediklerini görürsün. Gecenin o sonsuz güzelliği yüreğinin tüm kıvrımlarına dokunur. Sen, sadece sen, kendi başına kainatın ta kendisi oluverirsin. Ne güzel bir duygudur hüzün. Seviştikçe onunla neşeye uyanırsın, er ya da geç. „Saçılmış bir nar gibi“ kırgın olmak ama, o meret bambaşka. Yerini bırakmıyor kimseye. Behçet’in ağacı o. Kök salıyor iliklerine. Arada uykuya yatıp „gel dersen, gelirim“ dese bile…hücrelerinden çıkmıyor. Uğraş dur Behçet’in ritmi ile…git, gel…uğraş dur!

a.b. 2018

Advertisements

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s